Klus

Er ligt een berg klussen op Meneer Doorzon te wachten. Losse snoeren, kapotte lampen. Een plint die nog geplaatst moet worden. Deuren die over de drempel schuren.

Nog maar te zwijgen over de keuken waar Eend en hij het aanrechtblad ooit willen vervangen.

Een huis is een zwart gat waar tijd en energie in verdwijnt, denkt meneer Doorzon. Hij houdt niet van klussen. Achteraf kijken naar het resultaat kan hem enige voldoening geven, maar dan moet hij wel eerst zijn vingers hebben gemasseerd, een paar pleisters plakken en een wandelingetje maken om zijn hartslag weer wat te laten zakken.

Hij kijkt soms jaloers naar de overkant van de straat. Daar heeft de Klusvader in zijn achtertuin een tent opgericht om ook bij slecht weer zijn vrije tijd nuttig te besteden. Uren achtereen staat hij fluitend te zagen, slijpen, hameren.

Toen ze het huis net hadden heeft meneer Doorzon drie weken onafgebroken geklust. Hij herinnert het zich nog. Vooral de Slag om de Stopcontacten.

De stopcontacten waren zo oud als het huis zelf. Toen de stukadoor erbij in de buurt kwam hoorden ze een tik en maakte de stukadoor een sprongetje.

‘Die sloot kort,’ zei de stukadoor. ‘Ik zou ‘m vervangen.’

‘Ik vind dit eng,’ zei Eend.

Omdat Meneer Doorzon het iets minder eng vond kreeg hij de taak toebedeeld. Hij kocht stopcontacten en schakelaars. Hij ontcijferde stroomschema’s en schreef op een papiertje welke stop in de prehistorische stoppenkast bij welk stopcontact hoorde.

Daarna bleken de schroeven muurvast te zitten en zijn schroevendraaier slipte weg op de uitgesleten koppen. Meneer Doorzon probeerde het resultaat voor ogen te houden. Mooie witte stopcontacten, trotse geluiden van Eend. Maar zijn aandacht werd opgeslokt door die schroeven, de telkens afbrokkelende randen in de muur en draden waarvan de kleur nooit overeenkwam met het schema.

Toen hij meende klaar te zijn voor het monteren ontdekte hij dat stopcontacten die je ín de muur plaatst anders zijn dan stopcontacten die je erop plaatst, en dat de schroeven bij de ene een paar millimeter verder uit elkaar zitten.

Het was maar beter dat Eend op dat moment niet binnen gehoorsafstand was.

Sinds de stopcontacten heeft hij de stapel werk zien groeien. Waar hij moest beginnen werd steeds onduidelijker, het resultaat steeds ongrijpbaarder.

Maar vandaag is meneer Doorzon ineens bezig. De buitenlamp die een jaar in de kamer heeft gestaan ligt nu op het terras en meneer Doorzon staat op een trapje gaten in de buitenmuur te boren.

‘Ik zie wel hoe ver ik vandaag kom,’ zegt hij tegen Eend. Dat idee bevalt hem wel.

Tot zijn verrassing glijdt de boor moeiteloos in de stenen en passen de pluggen precies in de gaten. De stroomdraad blijft al bij de tweede poging goed zitten, en als hij de lamp vastschroeft blijkt hij de gaten ook nog eens precies op de goede plek te hebben geboord.

‘Het ziet er prachtig uit,’ zegt Eend. ‘En zonder één vloek of zucht.’

Meneer Doorzon kijkt verbaasd naar zijn eigen werk.

Er staat nog een keukenlamp op zijn lijstje, twee rookmelders, een aansluiting voor de regenton. Maar daar probeert hij even niet aan te denken.

Oranje

In de wijk wordt af en toe vergaderd en meneer Doorzon houdt niet zo van vergaderen. Hij voelt zich in gezelschap onzeker als hij niet weet wat zijn rol is, en dat weet je tijdens vergaderingen meestal niet.

Maar dit keer gaat het om een kinderfeest op Koningsdag. Dus vergaderen Eend en hij mee.
In de huiskamer van de Voorzitster zitten zes vrouwen, plus meneer Doorzon. Meneer Doorzon probeert niet te veel te zeggen, want als hij te veel praat zonder zijn rol te kennen kijken mensen hem nog wel eens vreemd aan.

Ze vorderen goed. Eend kijkt erg tevreden met de knutseltafel die ze toebedeeld krijgt. Meneer Doorzon heeft zijn hand opgestoken bij de vraag wie de koffie en thee wil zetten. De inkopen kwamen dan weer op het actielijstje van de Voorzitster. De Voorzitster heeft veel daadkracht maar wat minder talent voor delegeren.

Dan de optocht met versierde fietsen. De spelletjes: blikgooien, grabbelton. Meneer Doorzon moet denken aan de Koninginnedag toen hij zelf als kind meedeed. Op zijn step stond een grote, met oranje crêpepapier versierde boog, die iedere keer als de kleine meneer Doorzon vooruit probeerde te steppen vervaarlijk heen en weer zwaaide.

Steltlopen, doelschieten, sjoelen.

‘Potloodpoepen!’ roept meneer Doorzon ineens.

Het wordt stil. Zes paar ogen keken hem aan.

‘Eh… potloodpoepen,’ mompelt meneer Doorzon. ‘Zo’n touwtje om je middel met een potlood eraan, en dan moet je hurken en het in een fles laten zakken.’

De Voorzitster kijkt zuinig. ‘Ik weet niet of dat zo zal werken.’

Jawel, denkt meneer Doorzon. Dat werkte. Dat werkte zelfs zo goed dat een succesvol gepoept potlood het enige is dat ik me van die feesten herinner, behalve dan die zwabberende boog op mijn step.

Maar een paar anderen hebben het idee opgepakt. Ken ik van vroeger… Leuk… Foto’s van maken… Wij gebruikten spijkers… En misschien dat touwtje aan een riem zodat je niet steeds hoeft te knopen… Ik heb nog wel een oude riem… Ik heb een gaatjestang… Wie begeleidt het?

Een paar dagen later krijgt meneer Doorzon een paar grote bouten en drie riemen met extra gaatjes erin. Hij hoeft alleen nog maar touwtjes op maat te knippen. Dat vindt hij best.

Op de dag zelf staan vijftig kinderen klaar. Twee jongetjes met een trompet en een klarinet lopen voor de stoet uit en spelen Piet Hein, zijn naam is klein. Een van de fietsen heeft een grote oranje boog.

Eend zit aan de knutseltafel en helpt bij het versieren van papieren kronen en vlaggetjes. Meneer Doorzon zet koffie, haalt water en snijdt cake. Later rolt hij pannenkoeken met suiker voor een gestaag groeiende kinderschare.

‘Jij komt zeker gewoon even gedag zeggen,’ zegt hij tegen een jongetje dat verlekkerd naar de stapel kijkt. ‘Of over het weer praten? Nee? Oh, je wou een pannenkoek?’ Het jongetje glundert.

Een ander roept gretig: ‘Pannenkoek!’

‘Gaan we schelden?’ lacht meneer Doorzon. 

En hij rolt er nog één, terwijl verderop de laatste kinderen hurkend hun spijker in een fles proberen te poepen.